Listwy drewniane sa to najczesciej zwykle laty

Po podeschnięciu pasów usuwa się gwoździe i klepki, pozostałe po nich ślady zarabia się narzutem z kielni. Narzut ściąga się pacą i wyrównuje łatą przesuwaną zygzakowato po pasach. Wyznaczanie lica powierzchni tynku jest czynnością pracochłonną. Dlatego też dzięki pomysłom racjonalizatorskim rozpowszechniło się obecnie stosowanie drewnianych lub metalowych listew, przymocowywanych do ścian gwoździami lub specjalnymi uchwytami. Listwy drewniane są to najczęściej zwykłe łaty. Listwa metalowa, wprowadzona przez znanych naszych racjonalizatorów i przodowników pracy Fronczaka i Trzcińskiego, wykonana jest z teownika stalowego o przekroju 25 X 25 mm i długości 1,6 m. W odległości około 5 cm od obu końców do listwy przyspawane są dwa zaczepy, za których pomocą zawiesza się ją na hakach wbitych w spoiny muru. Do wbijania używa się młotka murarskiego. Młotek murarski ma jeden koniec spłaszczony służący do przycinania cegły. Listwy tynkarskie mocuje się do ściany w odległościach 1,5 -; – 2,5 m, sprawdzając pionem ich właściwe ustawienie, a łatą – położenie w licu przyszłego narzutu . [patrz też: nagrzewnice powietrza, ogrzewanie podłogowe elektryczne, inhibitor korozji ]

Powiązane tematy z artykułem: inhibitor korozji nagrzewnice powietrza ogrzewanie podłogowe elektryczne