Stosowane jest przy wykonywaniu kondygnacji piwnicznej i specjalnie odpowiedzialnych tarcz usztywniajacych

Stosowane jest przy wykonywaniu kondygnacji piwnicznej i specjalnie odpowiedzialnych tarcz usztywniających. Zwykle nawet w tych przypadkach nie jest konieczne projektowanie dybla na całą szerokość ściany. Można wtedy, nie tracąc walorów wytrzymałościowych złącza, zmniejszyć pracochłonność robót na budowie. Jeżeli występujące w pionowym styku siły styczne są niewielkie, wygodnie jest stosować połączenie z płaskim wrębem. W przypadku ścian z betonów lekkich, o strukturze jamistej lub półzwartej, szorstka powierzchnia betonu stwarza wystarczające warunki do związania betonu starego z nowym. Z drugiej strony ta właśnie szorstkość powierzchni stwarza niebezpieczeństwo nie całkowitego wypełnienia styku, a więc zmniejszenia nośności połączenia. W efekcie nośność takiego połączenia jest niewielka, ale w wielu przypadkach wystarczająca, a niewątpliwą zaletą połączenia jest jego prostota technologiczna. Prefabrykaty z betonu zwykłego ma ją zazwyczaj gładkie krawędzie, dlatego też nie można liczyć na przeniesienie sił ścinających przez przyczepność, muszą być one przeniesione przez odpowiednio ukształtowane dyle. Obecnie najczęściej stosowane są styki z dyblowym wrębem podłużnym, przy czym sam dybel może mieć kształt zębów regularnych, zębów nie symetrycznych lub najczęściej zazębień trapezowych. Styki tego typu łączą w sobie prawidłowość rozwiązania konstrukcyjnego z maksymalnym ograniczeniem prac dodatkowych (szalowanie styku) na budowie. Zdyblowania podanych typów można łączyć z bardzo różnymi kształtami wrębu uzyskując całą gamę nowych rozwiązań. Wszystkie siły działające na złącze przenoszone są przez odpowiednio ukształtowane wpusty w prefabrykacie wypełniane na budowie betonem. [patrz też: obróbka miedzi, inhibitor korozji, Dmuchawy bocznokanałowe ]

Powiązane tematy z artykułem: Dmuchawy bocznokanałowe inhibitor korozji obróbka miedzi